Adı okununca, merdivenlerden sahneye iniyor.

Cübbesi ve "üniversite ambleminin işli olduğu" kaşkolü üzerinde, aynı gülen yüzü aynı çekingen tavrı... Yıllar önceye göre tek farkı ise; bugün, daha bir kendine güvenli adımları.

 

Alkışlar yükselirken nedendir bilmem, birden;

"Olurken her şey tarihin

Tenceresinde aşure

Kahve de içer keyifle

Penceresinde mahmure

Yaşar yuvada kuş gibi

Sek sek sekerek mahmure" Şarkısı kolumdan çekip anılara götürüyor beni!

 

Sekiz yaşında küçük bir kız çocuğu beliriyor sahnede, çekingen, utangaç, siyah kadife elbisesiyle dans ediyor. Boyanmış, süslü hali ile yaşından büyük gösteriyor. O kadar heyecanlı ki, eli sürekli yüzünde, terini siliyor, burnunu çekiyor. Bir yandan şarkıyı söylüyor, bir yandan da şarkının ritmine ayak uydurarak salınıyor.

;"sek sek sekerek mahmure" bir elinde cımbız bir elinde ayna!

O gün sahnede, kendince, çok önemli bir şey yapıyordu da, yarın için vereceği mücadele henüz rüya bile değil ona!

 

Boğazımda bir düğüm, anılar içine çekiyor beni, hüzünleniyorum.

O günden bu güne, birçok sahneler geçiyor gözlerimden... ve de başka başka resimler.

 İlkokul, orta kısım, lise diploması... derken spor ve müzik ve  kızım hep sahnede...

 

Büyüyor, uğraş veriyor ve yürüyor.

 Nefesine nefes vermek için koşturuyorum, yer yer duracak diye korkularım oluyor.

"Engeller olmasın, önü açık olsun" diye dualar ediyorum. Adaklar adıyorum.

Büyümek, büyütmek ne zormuş. Onların adımlarına, gün ay mevsim olup bereketlice sürekli yağmak istiyorsunuz.

 

Çocuk emek istiyor. İlmik ilmik, saat saat, gün gün, yıl yıl işliyorsunuz. Şahsiyetli, kendi ayakları üzerinde durabilen bir insan olması için hiç bir fedakârlıktan kaçınmıyorsunuz.

Ve birde bakıyorsunuz ki, gurur kaynağınız karşınızda!

 

Şimdilerde böyle bir güzelliği, büyük kızımdan sonra, ikinci kez yaşıyorum. Her anne baba gibi biz de mutlulukla emeğimizi kucaklıyoruz. Bu emekte katkısı olan o kadar değerli yürekler var ki, "Teyzemiz ve öğretmenlerimiz en büyük desteğimiz" di hepsine çok teşekkür ediyoruz.

         

Özellikle zamanın gereklerine göre, çocuk yetiştirmek çok önemli ve ciddi bir uğraş...

 

Bu yüzden, bizlerin, sürekli bilgilerini taze tutması, zamanın olumlu ve olumsuzluklarını iyi izlemesi gerekiyor. Onların enerjisini bize çekmek, onları, bizim kalıba dökmek yerine, bir birey oldukları gerçeğini kabul ederek  kişiliklerini oluşturmada destek olmamız en güzeli.

Tabi bütün bunları da koşulsuz bir sevgiyle yapabilmek çok önemli.

 

Çocuklarımıza güvenmek,  inanmak, saygı duymak, zorundayız.

Kuşkusuz onlara olan inancımız ve güvenimiz, defalarca sınavdan geçiyor, geçecek de, hatta ara ara bize gelgitler de yaşatacak.

Şu bir gerçek ki, bizim kadar, onlar da, birçok kez sınanacak, kararsızlıklar yaşayacak, çok da yorulacak.

İşte, çocuğumuza öğreteceğimiz en önemli konulardan biri de bu. Hiçbirimiz, kaybetmeyi göze almadan kazanamayız. Çocuğumuza hayat mücadelesi içinde, onu, ayakta tutacak inancı vermeli, manevi kuvvetin önemini hissettirmeliyiz.

 

Bu düşünceler her zamanki gibi aklımdan geçip giderken, bu gün yine başka bir resim ve başka bir sahne!

Karşımda, "büyürken büyüttüğü sorumluluğu"nun bilincinde bir genç kız. Canım kızım.

Elinde, emeklerinin karşılığı ,gururla aldığı Eczacı diploması....

Ve her genç gibi, "diplomasını aldıktan sonra" ülke koşullarında, başka bir mücadele içine girmek üzere, yine desteğe, yine güce ihtiyacı var. Allah Yardımcıları olsun!

 

 

          H. Nurcan YAZICI

      yucekul050@hotmail.com